[V]ictory

 

Intro

 

"ปังๆ ตูมๆ" เสียงระเบิดและเสียงปืนที่ดังโครมครามปลุกให้ร่างเล็กของเด็กชายวัย10ขวบที่กำลังอยู่ในนิทราตื่นขึ้น ดวงตาสีดำปรือขึ้นช้าๆ ผมสีแดงราวกับเลือดปรกหน้าอยู่ค่อยๆถูกเสยขึ้นด้วยมือเล็กๆ

 

"วีไอ ไปซ่อนอยู่ตรงหลังช่องเขายิงสนับสนุนนะลูก ใช้ GATLING GUN -M134  ยิงสนับสนุนละกัน หนักหน่อยคงไว้นะ ครั้งนี้เล่นมากันเป็นโขยงเลย" หญิงสาวร่างบางใบหน้าสวยใสวิ่งเข้ามาในห้องที่มีเด็กชายตัวน้อยงัวเงียพึ่งตื่นนอนอยู่ แล้วก็ออกคำสั่งกับเด็กชายด้วยท่าทางใจดี วีไอพยักหน้าช้าๆก่อนหันไปหยิบ GATLING GUN -M134  สองกระบอกแล้วส่งให้ผู้เป็นแม่อันนึง จากนั้นหญิงสาวผู้เป็นแม่ก็หอบปืนออกไป

 

นี่คงเป็นเรื่องปกติไปแล้วที่กองทัพพัธมิตรแห่งนี้มีศัตรูบุกมาบ่อยๆ ไม่ว่าจะเป็นทหารจากฝ่ายเกาหลีเหนือ หรือจากฝ่ายอเมริกา เพราะกองทัพพันธมิตรไม่ได้เข้าข้างฝ่ายไหนเลย กองทัพแห่งนี้รวมรวมบรรดาคนลูกครึ่ง คู่สามีภรรยา ที่เป็นเกาหลีเหนือและอเมริกาไว้ พวกเขาต่อสู้เพื่อความอยู่รอด ไม่ว่าผู้หญิงหรือผู้ชายก้ต่างยินดีจับอาวุธขึ้นสู้เพื่อคนรัก เพื่อศักดิ์ศรีของตน

 

รวมถึงครอบครัวของเด็กน้อยที่ชื่อ วีไอ เหมือนกัน  เด็กหนุ่มมีชื่อจริงๆว่า Victory ที่แปลว่าชัยชนะ แต่สำหรับกองทัพพัธมิตรนี้ไม่นิยมเรียกชื่อจริงๆกัน ส่วนนามสกุลนั้นไม่มีเนื่องจากผู้เป็นมารดาถูกเนรเทศออกจากเกาหลีเหนือเพราะมาพบรักกับทหารหนุ่มชาวอเมริกันผู้เป็นพ่อของวิกตอรี่นั่นเอง ซึ่งบิดาของวิกตอรี่ก็ถูกเนรเทศจากกองทัพสหรัฐมาเหมือนกัน ทำให้พ่อและแม่ของวิกตอรี่ได้เข้ามาอยู่ในกองทัพพันธมิตร และได้ให้กำเนิดวิกตอรี่ขึ้นมา  ตลอดระยะเวลา10ปีวิกตอรี่ได้ใช้ชีวิตอยู่ในกองทัพแห่งนี้ตลอด ทำให้ไม่แปลกเลยที่จะใช้อาวุธได้อย่างคล่องมือทุกชิ้น

 

วิกตอรี่วิ่งออกจากห้องพักพร้อม GATLING GUN -M134  ไปยังหลังช่องเขา เด็กหนุ่มวางปืนลงและติดตั้งปืนให้มั่นคงพร้อมระดมยิง เนื่องจากปืนรุ่นนี้หนักกว่า18กิโลกรัม และบวกด้วยความสามารถของมันเหมาะที่จะติดตั้งให้มั่นคงและระดมยิงมากกว่าที่จะถือแล้วยิง

 

ขณะที่วิกตอรี่กำลังจัดการความเรียบร้อยอยู่

 

"หมับ" เฮือก เด็กหนุ่มสะดุ้งตกใจก่อนรีบหยิบปืนพกขนาดเล็กออกมาแล้วหันหลังไปจ่อด้วยความคล่องแคล่ว

 

"เฮ้ๆ นี่พ่อเอง55 ใช้ได้ๆ คล่องแคล่วดีนี่ อ่าใช้ HANDGUN-VP70ติดตัวหรอ เข้าใจคิดนะ" ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคมเข้มที่มีผ้าปิดตาอยู่ที่ตาขวาเนื่องจากมันบอดได้ยกมือขึ้นแบบแกล้งกลัว ก่อนที่จะเอามือลงเมื่อเห็นลูกชายค่อยๆลดปืน

 

"พ่ออ่ะ ทำผมตกใจ ว่าแต่พ่อไม่ไปช่วยหรอครับ เห็นคราวนี้แม่บอกยกกันมาป็นโขยงเลย แอบอู้อ่ะดิ" เด็กชายติดตั้งปืนไปพูดไป

 

"บ้าหรอไม่ได้อู้" คนเป็นพ่อรีบแก้ตัว "จริงๆพ่อจะมาบอกลูกว่าครั้งนี้น่ะถ้าลูกเห็นฝ่ายเราไม่ดี หรือกระสุนของลูกหมดแล้วให้รีบวิ่งไปซ่อนที่หลุมนะ ถ้าไม่มีใครมาตามลูกที่หลุมเกินหกชั่วโมง ให้ลูกรีบหนีไปเลยนะ ไปหาปู่ที่บาร์นะลูก เล่าให้ปู่ฟังถึงเรื่องทั้งหมด" ชายหนุ่มลูบหัวเด็กชายเบาๆแล้ววิ่งจากไป

 

"พ่อนี่ชอบพูดเล่นชะมัด เฮ้อ พูดงี้เด๊วใจเสีย" วิกตอรี่บ่นไปพลางตรวจความพร้อม และเริ่มยิงพวกศัตรูที่อยู่ไกลๆแบบรัว

 

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป

 

"อ่า กระสุนหมดเร็วชะมัด ทำไมพวกศัตรูยังเหลืออื้ออีกเนี่ย ขนาดใช้รุ่นนี่ละนะ เฮ้อ เซ็ง เด๊วพ่อกับแม่ก็คงจัดการได้แหละ ไปกินขนมที่หลุมหลบภัยดีกว่า" วิกตอรี่เก็บอุปกรณ์ซ่อนไว้ที่พุ่มไม้ข้างๆและวิ่งไปทางหลุมหลบภัย

 

.............................................................................................................................................................

 

"ฮ้าว อ้าวเผลอหลับซะได้ กี่โมงละหว่า" เด็กชายก้มลงดูนาฬิกาตัวเอง "เฮ๊ยห้าทุ่มแล้ว นี่มันเลยมาแปดชั่วโมงแล้วนะ ทำไม่ไม่มีใครมาตาม" วิกตอรี่เริ่มใจไม่ดี แล้วเริ่มวิ่งออกจากหลุมหลบภัยเพื่อกลับไปที่ฐานทัพ

 

เมื่อเด็กชายเริ่มเข้าใกล้ฐานทัพเรื่อยๆน้ำตาก็จะไหล กลิ่นเลือดฟุ้งไปหมด พวกพี่น้องร่วมกองทัพของเขาล้มตายกันเกลื่อนตามทาง ไม่มีวี่แววของผู้เหลือรอด

 

เมื่อเห็นดังนั้นวิกตอรี่รีบวิ่งไปยังจุดที่คิดว่าพ่อแม่ของเขาประจำการอยู่ และภาพที่เขาเห็นทำให้เจ็บจนน้ำตาไม่ไหลออกมา ภาพของพ่อแม่ที่กอดกันจมกองกองเลือด มือของพ่อและแม่กุมสร้อยกางเขนเส้นยาวไว้ด้วยกัน ใบหน้าของเด็กชายไร้น้ำตา และหนักกว่านั้นคือดวงตาเหมือนไร้ภาพสะท้อนใดๆ มือของเด็กชายเอื้อมมือไปถอดที่ปิดตาขวาของพ่อออก และค่อยๆหยิบกางเขนในมือพ่อและแม่ออกและสวมไว้ที่คอตนเอง จากนั้นเด็กหนุ่มก้เดินจากไปด้วยหัวใจที่เหมือนแหลกสลาย ใบหน้าใสไร้น้ำตา ไร้เสียงใดๆ

 

.............................................................................................................................................................

 

"เฮือก" ชายหนุ่มน่าตาหล่อหล่อเหลาสะดุ้งตื่นขึ้นมา "อ่า ฝันอีกแล้ว นี่หกปีแล้วนะ เฮ้อ" วิกตอรี่เด็กน้อยเมื่อตอนนั้น กลายเป็นเด็กหนุ่มหล่อในตอนนี้ ค่อยๆลุกขึ้นจากเตียงและไปล้างหน้า

 

ชายหนุ่มส่องกระจกดูใบหน้าตัวเอง เค้าได้ปลี่ยนไปมาก ดวงตาสีดำทั้งสองข้างดูมีเสน่ขึ้นและที่แตกต่างไปจากเมื่อก่อนคือใต้ตาคล้ำนั่นเอง เค้าเองก้ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่โดยรวมๆชายหนุ่มก็คิดว่ามีตาก็พอละวะ หารู้ไม่ใครที่ได้สบตาไปเต็มๆจะรู้ว่าดวงตาคู่นี้ของเขามันดูเซ็กซี่แค่ไหน ต่อมาคือรอยเจาะต่างๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกหรอกเค้าก็แค่ชอบเจาะแต่ไม่ได้คลั่ง แบบแค่อยากเจาะก็เจาะ ตอนนี้เค้ามีที่สะดือหนึ่งรู จมูกหนึ่งและหูอีกสาม นอกจากนี้ที่เปลี่ยนไปยังมีรอยสักบนใบหน้าที่เป็นสีแดง เค้าได้สักว่า VI หลังจากที่ได้หนีออกมาอาศัยกับปู่

 

"อ่า สดชื่น" ชายหนุ่มเอาน้ำลูบหน้าลูบตาแล้วก็แปรงฟัน จากนั้นก็เดินไปอาบน้ำ พออาบน้ำเสร็จก้นุ่งผ้าขนหนูพันท่อนล่างไว้แล้วเดินไปแต่งตัว สุดท้ายที่วิกตอรี่ทำคือสวมสร้อยกางเขนที่ติดมา และสวมผ้าปิดตาของพ่อที่ตาขวา จริงๆตาเค้าไม่ได้เป็นอะไรแต่ปิดไว้เพื่อระลึกถึงพ่อ

 

.............................................................................................................................................................

 

วิกตอรี่เดินมาเข้ามาห้องอาหารขององค์กร Ganger Mania ผู้คนที่เดินไปมาแทบไม่มีใครเลยที่ทักวิกตอรี่เนื่องจากภายนอกที่ดูขรึมๆกับดวงตาที่ดูมีเสน่กึ่งๆว่าดูดุกับดูเซ็กซี่ทำให้วิกตอรี่จะมีเพื่อนก็แค่คนที่เคยทำภารกิจด้วยกันไม่ก็พวกเพื่อนที่สนิทในพวกระดับ A-Z

 

"เฮ้อ พ่อหนุ่มเซ็กซี่มานั่งนี่เร็ว ไอ้วิกตอรี่ชั้นเรียกนายน่ะหันมาหน่อยดิ" เสียงใสๆของเด็กสาวทำให้ชายหนุ่มหันไปมอง แล้วเดินเข้าไปนั่งกับเด็กสาวด้วย

 

"นี่ๆ ชั้นสั่งอาหารมารอแล้วอ่ะนี่ ลอลลี่ป๊อปด้วย" เด็กสาวผู้มีผมสีน้ำตาลแดงยื่นลอลลี่ป๊อปแล้วชี้  ไปทางอาหาร

 

"อ่า ให้ตายเหอะลืมหยิบลอลลี่ป๊อปออกมาจากห้องได้ไงเนี่ย ขอบใจนะมิธ" วิกตอรี่รับลอลลี่ป๊อปที่ยังไม่ได้แกะวางไว้ข้างตัว ก่อนยิ้มให้มิธแล้วก็ต้องหุบยิ้มเมื่อมิธยิ้มกลับมาด้วยท่าทางเจ้าเล่ห์ แล้วชายหนุ่มก็เริ่มลงมือทานอาหาร

 

"55 นี่พ่อหนุ่มเซ็กซี่ ยังอายที่จะยิ้มอีกหรอ เธอยิ้มแล้วเซ็กซี่จะตาย เฮ้ยิ้มอีกดิ อายทำไมวะ" มิธแกล้งล้อวิกตอรี่ไปแล้วก็หยิดแก้มไป

 

จริงๆแล้วเค้าน่ะไม่ได้ยิ้มเลยตั้งแต่เหตุการณ์ของพ่อแม่ จนได้เจอมิธที่ตอนนี้เป็นคู่หูกันเนี่ยแหละ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังอายอยู่ดีเพราะไม่ค่อยได้ยิ้มนัก จากเหตุการณ์ที่ฝันเมื่อคืนทำให้วิกตอรี่นึกไปถึงตอนที่เขาเจอกับมิธเป็นครั้งแรก...

 

.............................................................................................................................................................

 

  เสียงดนตรีภายในบาร์เหล้าแห่งหนึ่งกำลังถูกบรรเลงไปยั่งช้าๆราวกลับต้องการขับกล่อมผู้ที่ฟังอยู่ บนเวทีมีกลุ่มชายหนุ่มอยู่4คน แต่ดูเหมือนคนที่ได้รับความสนใจมากที่สุดคือ ชายหนุ่มผมแดงที่เล่นกีต้าร์อยู่ หลังจากที่ดนตรีบรรเลงจบลง

 

เพล้ง

"เฮ้ นี่เธอจับนิดจับหน่อยก็ไม่ได้นะ เล่นตัวจริง" เสียงแก้วตกดังขึ้นเรียกสายตาคนในบาร์ไปมอง ร่างสูงใหญ่เต็มไปด้วยหนวดเคราที่ดูเหมือนจะเมาเต็มที่กำลังจับข้อมือหญิงสาวอยู่

 

"นี่นาย ปล่อยมือเพื่อนชั้นนะ อย่าหาว่าไม่เตือน" เสียงของเด็กสาวผมสีน้ำตาลแดงพูดแล้วพยายามช่วยเพื่อนสาวอีกคนที่ถูกจับข้อมืออยู่

 

"เธออยากร่วมวงกะเราหรอ หึๆ เธอก็สวยเหมือนกันนะ" ต่อจากนั้นก็มีเสียงทะเลาะกันไปมา

 

เหตุการณ์ทั้งหมดอยู่ในสายตาของลูกค้าและพนักงานในบาร์เหล้าแห่งนี้ แต่กลับไม่มีใครคิดช่วยเลย และดูเหมือนหญิงสาวผมน้ำตาลแดงเริ่มทนไม่ไหว มือเรียวค่อยๆล้วงที่กระเป๋ากระโปงช้าๆ

 

หมับ

วิกตอรี่คว้ามือเด็กสาวผมสีน้ำตาลแดงไว้แล้วกระซิบข้างหู "อย่าทำอะไรวู่วาม เด๊วผมจัดการเอง" วิกตอรี่เดิมมาที่ชายร่างสูงใหญ่แล้วจับมือของเขาข้างที่จับมือเด็กสาวอีกคนไว้ "ปล่อยดีกว่านะครับ เอาเหล้านี้ไปแทนละกัน ผมให้ฟรี อย่ามีเรื่องกันเลยนะครับ ผมไม่อยากเสียลูกค้า"

 

ร่างโปร่งของวิกตอรี่เอื้อมมือไปหยิบเหล้าแก้วหนึ่งมา "นี่ครับ สูตรพิเศษ" สายตาคนในบาร์ที่มองอยู่แอบยิ้มกันลับๆเพราะคิดว่าจะมีเรื่องสนุกแล้ว

 

"เฮอะปล่อยก็ได้" ที่ชายร่างใหญ่ปล่อยไม่ใช่เพราะเหล้าที่คนผมแดงให้ แต่เป็นสายตาคมกริบสีดำที่ร่างโปร่งส่งมา

 

เด็กสาวผมน้ำตาลไหม้เมื่อหลุดจากการจับกุมก้วิ่งมากอดกับเพื่อนอีกคนไว้ แล้วทั้งสองหันมายิ้มขอบคุณวิกตอรี่ ทำเอาชายหนุ่มผมแดงอายไปเลยทีเดียว

 

ตึง

เสียงล้มมาจากผู้ชายร่างใหญ่

 

"อ่า ล้มแหละ ยานี้ดีจริงแฮะ" วิกตอรี่หันมามองก่อนกวักมือเรียกพนักงานแถวนั้นลากออกไป

 

"ลูกค้าทุกท่านครับ เชิญได้เลยนะครับ ใครอยากชกมันสักเปรี้ยงก็ที่หน้าร้านครับ สงสัยมันจะไม่รู้จักบาร์พวกเรามาก่อน อืมยังไงก็ขอให้อร่อยกับค่ำคืนนี้นะครับ" วิกตอรี่พูดยืดยาวก่อนหันมาหาเด็กสาวทั้งสอง "เอ่อ ตามผมมาที่หลังร้านสักครู่นะครับ เด๊วผมทำแผลให้ ช้ำไปหมดแล้ว" วิกตอรี่ชี้ไปยังข้อมือของเด็กสาวผมสีน้ำตาลไหม้ ก่อนจะเดินนำไปประตูหลังร้าน

 

"คุณชื่อไรหรอ ต้องขอบคุณคุณจริงๆที่ช่าวเพื่อนชั้น" ร่างบางของเด็กสาวถามขณะวิกตอรี่กำลังใช้ยานวดข้อมือให้อีกคนอยู่

 

"ผมชื่อ วิกตอรี่ครับ แล้วพวกคุณล่ะ" วิกตอรี่พูดเบาๆ

 

"ชั้นชื่อ มิธ ส่วนนี่ก็อึนฮี" เด็กสาวผมน้ำตาลแดงเป็นคนตอบพร้อมแนะนำเพื่อนอีกคนด้วย

 

"เสร็จละครับ" วิกตอรี่ปล่อยมือของอึนฮีแล้วหันมาหามิธ "เอ่อ แล้วพวกคุณคิดไงถึงเข้ามาบาร์นี้ล่ะ ดูเหมือนอายุยังไม่ถึง18ด้วยซ้ำ"

 

"ขอบคุณที่ช่วยนวดข้อมือให้นะ แต่นายก็หน้าตาไม่ถึง18นี่ 55 แล้วยังไปทำซ่าอีก" อึนฮีฉีกยิ้มให้

 

"ก็ผมเป็นเจ้าของร้านนี่ครับ ไม่อยากให้มีปัญญาหรอก" วิกตอรี่เก็บยาเข้ากล่อง

 

"เห จริงหรอ อายุแค่นี้เอง น่าจะเท่าๆพวกเราเนี่ยนะ เป็นเจ้าของร้านหรอ" มิธถาม

 

"ครับ อืมพวกคุณกลับได้แล้วมั้งครับ นี่ดึกมากแล้วนะ เด๊วคนทางบ้านเป็นห่วง" วิกตอรี่กล่าวด้วยสีหน้ากังวล

 

"อืมๆ ไปเหอะมิธ ดึกแระ ง่วงอ่ะ" อึนฮีบอกกับมิธก่อนจะหันมาโบกมือให้วิกตอรี่แล้วทั้งสองสาวก็เดินออกจากร้านไป

 

"เฮ้ เอกสารอะไรเนี่ย อ่า....เขียนว่าของมิธใครห้ามแตะ สงสัยจะลืมไว้" เด็กหนุ่มพึมพำก่อนเงยหน้าขึ้นเพื่อจะวิ่งตามไปคืน "หายไปไหนแล้วเนี่ย เร็วชะมัด แล้วมีที่อยู่ไหมเนี่ย Ganger Mania หรอ ที่ไหนหว่า ลองตามหาดูละกัน" วิกตอรี่ถือซองเอกสารแล้ววิ่งออกจากบาร์ไป

 

.............................................................................................................................................................

 

"เฮ้ เธอๆมิธรึเปล่า เธอลืมเอกสารไว้อ่ะ" เมื่อวิกตอรี่เข้ามาในGanger Maniaแล้วก็เดินหาเรื่อยๆ ไม่รู้ทำไมเงียบๆไม่มีคนเลย แล้วเมื่อเค้าคิดจะถอดใจก็เจอเด็กสาวผมน้ำตาลแดงคล้ายมิธจึงเรียกไว้

 

"อะ วิกตอรี่ เข้ามาได้ไงเนี่ย" เด็กสาวทำหน้าตกใจ "ขอบใจนะที่เอามาให้ ก็ว่าหายไปไหน ว่าแต่เธอมากับชั้นหน่อยสิ อ่ะ เอาlollipopมะ" มิธยังคงทำหน้าตาสงสัยอยู่แล้วเดินจูงมือวิกตอรี่ไปทางๆหนึ่ง

 

"อืม ขอบคุณ ว่าแต่ไปไหนหรอ แล้วทำไมที่นี่เงียบจัง" เด็กหนุ่มถามด้วยความสงสัยแต่ก็ยังตามมิธไป

 

"อยากรู้ต้องตามมา" มิธหยุดอยู่ที่ประตูห้องหนึ่งก่อนจะเปิดโดยไม่คิดจะเคาะ "เฮ้ ยู ไอ ชั้นมีเรื่องอยากถาม"

 

เฟี๊ยว เสียงมีดผ่านหน้าของมิธที่เอี๊ยวตัวหลบและวิกตอรี่ก็เป็นคนจับมีดไว้

 

"เฮ้ เคยบอกแล้วไงว่าให้เคาะประตูก่อน แล้วนั่นใครอ่ะ"เสียงเย็นชาจากบุรุษคนนึงดังขึ้น

 

"เกิดไรขึ้นอ่ะไอ แล้วมิธมาหรอ หวัดดีนะมิธ" ชายหนุ่มที่ตาบอดอีกคนหันไปถามคนเสียงเย็น ก่อนจะหันมาทางมิธและวิกตอรี่

 

‘ทำไมต้องปามีดวะอันตรายชะมัด แล้วทำไมคนนั้นต้องปิดตาอ่ะ ที่นี่มันที่ไหนเนี่ย เฮ้อ คงเจอเรื่องยุ่งๆอีกแล้วสิเรา' นี่คือความคิดของวิกตอรี่

.

.

.

.

.

.

และนี่เองคือจุดเริ่มต้นของเค้าและมิธกับคำว่า ‘คู่หู'

 

 

 

 

TBC in part1

 

ข้อมูลอ้างอิงของปืนที่โผล่ในตอนนี้

 M134 - GATLING GUN

อันนี้เป็นปืนที่วิกตอรี่ใช้ยิงสนับสนุนในกองทัพ

 

กระสุน : 7.62 x 51 NATO
บรรจุกระสุน : 5000 นัด หรือบรรจุกระสุนจากสายพานที่ต่อออกมาจากกระเป๋าสะพายขนาด 2,500 นัด
ระบบปฏิบัติการ : ELECTRICAL
ระบบการยิง : FULL AUTO
อัตราการยิงรัว : 2000 - 6000 RPM นัด/นาที
น้ำหนัก : 18.8 Kg
ประวัติ : ปืนกลหนักรุ่น M134 ของกองทัพสหรัฐ ที่ไว้ใช้ในการสนับสนุนฝ่ายตรงข้าม ไว้ใช้เป็นฝ่ายตั้งรับมากกว่ารุก ซึ่งปืนกลรุ่นนี้สามารถใช้ตั้งรับกับยานพาหนะได้หลายอย่าง เช่น รถถัง เครื่องบิน เฮลิคอปเตอร์ รถจี้บ เป็นต้น ซึ่งสามารถตืดตั้งกับเครื่องบินกับเฮลิคอปเตอร์เป็นยานรบยิงบังคับได้เกือบทุกเเบบสามารถใช้สนับสนุนเหล่าทหารได้ เเล้วยังสามารถใช้ถือเดินยิงไปได้ เเต่ก็ยังไม่ดีเท่าไร ไม่เหมาะเท่าไรด้วยน้ำหนักที่หนักมากเอาการทำให้เคลื่อนไหวได้ช้าเเละจะเป็นเป้านิ่งเเก่ศัตรูได้ง่ายขึ้นด้วย ปืนกลรุ่นนี้จะยิงด้วยระบบไฟฟ้าทางอิเล็กทรอนิกส์ ปืนนี้เวลาจะยิงจะต้องโยกเเกนข้างหลังลงให้สุดเเล้วลำกล้องปืนจะทำการหมุนภายใน 1.5 วินาที เเล้วทำการยิงทันที เป็นปืนที่มีระบบคลายร้อนขนาดใหญ่ภายในตัวทำให้ยิงติดต่อกันได้นานมากๆ มีอัตราการยิงรัวที่น่ากลัวมากๆ ด้วยอัตรการยิงรัว 2000 - 6000 นัด/นาที ซึ่งถ้าใครโดนยิงเข้าไปในระยะประชิดถือว่าเละเป็นพรุนเลยน่ะ อานุภาพการทำลายล้างก็สูงมากเพราะใช้กระสุนของไรเฟิลลอบสังหารโดยตรงเลย ขนาด 7.62 x 51 NATO โดยกระสุนของมันมีเเรงปะทะประมาณ 2890-3352 J ซึ่งเหนือกว่ากระสุนขนาด .50 A.E. อีกน่ะ ปืนกลประเภทนี้เหมาะสำหรับคนซาดิสโดยเฉพาะ

 

VP70 - HANDGUN

อันนี้คือปืนที่วิกตอรี่ใช้ติดตัวสมัยอยู่กองทัพ

 

ประเทศ : GERMANY
กระสุน : 9 MM PARABELLUM/LUGER/HYDRA/SPARTAL
บรรจุกระสุน : 18 นัด
ระบบปฏิบัติการ : DOUBLE ACTION
ระบบการยิง : SEMI AUTO
ระยะหวังผล : 50 เมตร
น้ำหนัก : 0.8 Kg
ฟังก์ชัน : ศูนย์เลเซอร์ , ไฟฉาย
ประวัติ : ปืนพกรุ่น VP70 ของบริษัท H&K สัญชาติเยอรมัน ถูกผลิตเเละสร้างขึ้นใช้ในสงครามโลกครั้งที่ 2 เป็นปืนพกที่มีขนาดเบามาก คล่องตัวในการใช้ดี เเต่มันก็เป็นปืนที่เลิกผลิตไปนานเเล้วด้วย เเล้วถูกระงับการผลิตเเก่ลูกค้าเเล้วด้วย เนื่องจากปืนนี้เป็นปืนที่ผิดกฏหมายเอามากๆ จนทางรัฐเเละทางกรมตำรวจ ต่างให้ระงับการใช้ปืนรุ่นนี้ เเล้วให้เลิกผลิตด้วย เหตุผลที่ปืน VP70 เป็นปืนพกผิดกฏหมาย เพราะว่า ถึงจะใช้กระสุนขนาด 9 MM เเต่อานุภาพของมันนั้นร้ายเเรงเกินไป เกินกว่าปืนพก 9 MM ทั่วๆไป จนถึงขั้นยิงผนังหรือกำเเพงระเบิดไฟเเล๊บเลย ซึ่งอยู่ในขั้นรุนเเรงมากจนทางการเเละกองทัพสหรัฐให้เลิกผลิตไปแล้ว เพราะมันรุนเเรงเกินไปน่ะ